Het idee om trainingen op het gebied van voeding te geven komt
voort uit mijn eigen ervaringen. Van jongs af aan was ik wat dikker
dan anderen. Niet dat ik echt overgewicht had, ik had er wel last
van. Op mijn 15e ging ik voor het eerst op mijn gewicht letten
en wilde toen niet meer snoepen, maar gezond eten. Ik viel af,
maar kwam net zo snel weer aan.
Dit ging door tot mijn 28e; steeds weer een dieet proberen en
afvallen en weer aankomen. Verschillende maaltijdvervangers probeerde
ik, ze waren heel vies en werkten niet. Pillen die de eetlust
remmen, namen mijn zin in lekkers niet weg.
Uiteindelijk realiseerde ik me dat diëten geen oplossing
boden en dat ik andere manieren moest zoeken om op gewenst gewicht
te blijven. Nog steeds wilde ik afvallen, maar dat diëten
niet werkten, was me inmiddels pijnlijk duidelijk geworden.
Ik begon met het lezen van verschillende boeken. Het boek van
Oprah Winfrey sprak me wel aan, maar uiteindelijk gaat dit vooral
om wilskracht en naar mijn idee was dat het probleem niet. Daarnaast
heeft Oprah veel mogelijkheden om een trainer, coach en kok in
te huren om haar dieet vol te houden.
Vervolgens vond ik een boek' Je eet wat je bent' van Marc David.
Het boek sprak me meer aan. Dit was het eerste boek op weg naar
een andere manier van eten. Andere boeken die zeer waardevol voor
het opzetten van mijn training zijn geweest, zijn de boeken van
Roy Martina, Susie Orbach en Lola Verkuil.
Drie jaar geleden heb ik besloten nooit meer op dieet te gaan
en sindsdien ben ik 10 kilo lichter dan ik ooit was. Ook hoef
ik geen moeite meer te doen om op dit gewicht te blijven. Stiekem
blijf ik de hoop houden dat er nog een keer 10 kilo af zal gaan,
maar ik weet dat dit niet gaat gebeuren. Ik weet dat ik nu op
het gewicht ben wat bij me past (1.68 en 72 kilo).
Drie jaar ben ik nu bezig met deze manier van leven. Het kost
nog steeds moeite. Als ik weer eens nieuwe reclames zie over pillen
waar je in korte tijd heel veel van afvalt, of vrienden zijn op
dieet en afgevallen, dan denk ik 'dat wil ik ook'. Maar ik weet
dat ik op de goede weg ben; ik ben niet meer de hele dag met eten
bezig. Ik kan eten wàt ik wil, wannèèr ik
wil. Vroeger had ik vaak periodes van weinig eten afgewisseld
met veel eten. Wanneer ik eenmaal aan het eten was dan maakte
het me ook niet meer uit dat ik op dieet was, dan at ik heel veel,
want nu was ik toch al begonnen met zondigen.
Thuis had ik weinig lekkere dingen in huis en wanneer ik iets
in huis had, dan kon ik er niet afblijven en was het in een dag
op. Als ik bij anderen was dan vond ik dat ik wel mocht eten en
wanneer ik thuis kwam voelde ik me rot omdat ik zoveel gegeten
had.
Nu heb ik alle dingen in huis die ik lekker vind. Het heeft een
tijd geduurd voordat ik alles durfde te kopen. De angst dat ik
enorme eetbuiten zou krijgen en alles in één keer
op zou eten was groot.
Dit gebeurde echter niet. In het begin at ik wel meer dan ik wilde
en daarvan raakte ik soms in paniek. Uiteindelijk ontdekte ik
dat ik op bepaalde momenten helemaal geen zin in snoep had, maar
liever iets 'gezonds' at. Ik nam de tijd om naar mijn lichaam
te luisteren en te bedenken waar ik zin in had. Tot mijn verbazing
was dit dus niet altijd ongezond voedsel.
Voorheen had ik altijd mergpijpjes in huis en daar nam ik er elke
dag eentje van (soms meer). Toen ik alles in huis had gehaald,
bleek na een maand dat ik mijn pak met mergpijpen weg moest gooien,
ze waren over de datum! Hierdoor realiseerde ik me dat ik dus
ècht was gaan eten naar behoefte. Voorheen at ik wat er
in huis was en bedacht ik niet waar ik behoefte aan had.
Nu kan ik beter nee zeggen tegen eten, omdat ik weet dat ik alles
kan eten wat ik wil. Als ik ergens geen zin in heb dan neem ik
het niet. Vroeger had ik een baantje achter de bar bij een voetbalclub,
daar was eten in overvloed. Daar werkte ik op zondag en eigenlijk
at ik altijd te veel en maandag ging ik op dieet. Op zondag '
mocht' ik van mezelf 'teveel' eten, dan moest ik dat op maandag
goed maken. Een tijd geleden werkte ik weer een keer achter de
bar en merkte dat ik geen zin had in die snoepjes en snacks. Voorheen
had ik thuis dat lekkers niet, dus vond ik dat ik het daar wel
mocht. 'Slecht' voedsel bestaat voor mij niet meer, dus bedenk
ik vaker waar ik zin in hebt. Ook al is er veel eten in de buurt,
ik kies waar ik op dat moment zin in heb.
Mijn overtuiging zegt dat dit de methode is om van eetproblemen
af te komen. Het zal er voor iedereen iets anders uit zien. Belangrijk
is om je eigen weg te vinden en bepalen wat goed voor jou is.
Ook ben ik ooit bij een diëtiste geweest. Zij adviseerde
mij om geen fruit meer als ontbijt te nemen. Daarom ben ik een
tijd brood gaan eten als ontbijt. Dit beviel niet. Nu eet ik weer
elke ochtend fruit.
Hetzelfde geldt voor eten voor de televisie. Iedereen weet dat
dit niet goed is. Je moet je concentreren op je eten en bewust
zijn van je eten. Als ik echter alleen ben, vind ik het saai om
met mijn bord voor mijn neus te zitten en alleen te eten. Dan
eet ik snel, zodat ik verder kan met iets anders. Voor mij heeft
dit dus niet het gewenste effect. Wanneer ik nu alleen eet, eet
ik wèl voor de televisie en probeer ik me toch te concentreren
op wat ik eet.
Met deze voorbeelden wil ik duidelijk maken dat het programma
aan ieders wensen aangepast kan worden. Het gaat erom wat het
beste bij iemand past.
Mijn achtergrond
Nog steeds ben ik me aan het ontwikkelen op het gebied van voeding,
dieet en eetstoornissen. In mijn werk heb ik veel te maken (gehad)
met meiden met eetprobelemen, maar ook eetstoornissen. En in dit
werk werd veel aandacht besteed aan deskundigheidsbevordering
op het gebied van eetstoornissen en de behandeling hiervan. Deze
problemen hebben alles te maken met zelfbeeld, eigenwaarde en
zelfvertrouwen. Dit is een belangrijk onderdeel van de training.
Tijdens het ontwikkelen van deze training heb ik veel hulp gehad
van vrienden die op verschillende gebieden werkzaam zijn (diëtisten,
fysiotherapeuten en maatschappelijk werkers). Hierbij mijn dank
aan alle mensen die deze training mogelijk hebben gemaakt.
